Lamblie

Giardia lamblia to pasożyt przewodu pokarmowego, wywołujący chorobę zwaną lambliozą. Giardia lamblia to organizm jednokomórkowy.

Powszechnie występuje na całym świecie i należy do najbardziej rozpowszechnionych pasożytów człowieka. Bardzo często spotykana jest u dzieci zwłaszcza tam, gdzie występują złe warunki sanitarne. Zakażenie lamblią spotyka się u również u osób, które dużo podróżują, cierpią na niedokwasotę żołądka (kwas solny jest zabójczy dla większości drobnoustrojów), u chorych na przewlekłe zapalenie trzustki, homoseksualistów i osób z upośledzoną odpornością.

Postacie wegetatywne pierwotniaka (trofozoity) występują w początkowym odcinku jelita cienkiego człowieka (dwunastnica i jelito czcze), zaś postacie przetrwalnikowe (cysty) są rozmieszczone w dalszej części jelita cienkiego i w jelicie grubym. Niekiedy formy wegetatywne pasożytują na całej długości przewodu pokarmowego, w pęcherzyku żółciowym, w przewodach wyprowadzających trzustki, w wyrostku robaczkowym.

Przebieg inwazji jest w większości przypadków bezobjawowy. Postacie objawowe o przebiegu ostrym, a najczęściej przewlekłym, są przypuszczalnie związane z dużą intensywnością inwazji, lokalizacją pasożytów i osobniczą wrażliwością ustroju.

Wielkość dorosłego pasożyta, który ma kształt gruszkowaty o wypukłej stronie grzbietowej i spłaszczonej stronie brzusznej, wynosi 10-20 µm długości i 5-15 µm szerokości przy 2-4 µm grubości. Pasożyt zaopatrzony jest w 4 pary wici, umożliwiających mu dość intensywne poruszanie się, oraz w części brzusznej bieguna przedniego duży krążek czepny, zwany przyssawką, za pomocą którego przyczepia się do błony śluzowej przewodu pokarmowego żywiciela. Posiadają 2 jądra o położonych centralnie kariosomach, ciałka przypodstawne. W niesprzyjających warunkach pasożyty przechodzą w cysty. Cysty o długości 10-14 um mają kształt eliptyczny, po 2-4 jądra, różne elementy struktury trofozoitu i grubą ściankę.

Pasożyty odżywiają się drogą osmozy. Duża odporność cyst na czynniki środowiska zewnętrznego (np. w wodzie o temp. 18°C żyje do trzech miesięcy).

Rozmnaża się przez podział podłużny, umożliwiający szybkie wielokrotne zwiększenie jego populacji w jelicie. W niesprzyjających warunkach lub co pewien czas część pasożytów otacza się grubą otoczką, tworząc owalne cysty, które z zarażonego organizmu żywiciela wydalane są na zewnątrz wraz z kałem. W niektórych przypadkach, przy intensywnym zarażeniu, w jednym wypróżnieniu może być ok. 500 mln cyst.

Nasz organizm każdego dnia narażony jest na kontakt z wieloma różnymi toksynami. Znajdują się one przede wszystkim w powietrzu i naszym pożywieniu. Część z toksyn powstaje w wyniku rozpadu komórek. Szczególne znaczenie ma rozpad komórek tłuszczowych, któremu towarzyszy uwolnienie zgromadzonych w nich substancji odpadowych. Pamiętajmy, że nadmiar tkanki tłuszczowej jest swego rodzaju „śmietnikiem”, a nagłe odchudzenie się może zagrażać równowadze wewnętrznej organizmu. Homeostaza, czyli równowaga wewnętrzna, jest niezbędnym elementem prawidłowej odnowy tkanek, a co z tym związane zdrowia i długowieczności. Homeostaza zostaje zaburzona, nie tylko wtedy gdy spożywane produkty są zanieczyszczone, ale także w sytuacji gdy spożywamy więcej niż jest w stanie przyswoić nasz organizm. Większość z oferowanego przez sklepy asortymentu produktów jest wysoko przetworzona, pełna środków konserwujących, sztucznych barwników i aromatów, tak zwanych wzmacniaczy zapachu i smaku. Wszystkie te substancje to związki potencjalnie szkodliwe, a w dużych ilościach nawet toksyczne.

Dlatego tak ważne jest, aby raz na jakiś czas przeprowadzić kurację oczyszczającą nasz organizm z toksyn.
Nasz ustrój w naturalny sposób dąży do pozbycia się szkodliwych substancji i zachowania równowagi. Możliwości wydalenia toksyn jest wiele – od kaszlu i kichania po pocenie się i oddawanie moczu. Gdy w ustroju zgromadzi się zbyt dużo toksyn, organizm uruchamia celowe mechanizmy obronne, dążąc do ich zneutralizowania i wydalenia.
Organizm człowieka posiada 3 główne kanały oczyszczania, i są to:

• wątroba,
• nerki,
• jelito grube.

Jednak, zdarzają się sytuacje, gdy nasz organizm nie może poradzić sobie sam z nadmiarem dostarczanych mu toksyn. W takiej sytuacji niejednokrotnie musimy wspomóc proces oczyszczania poprzez przyjmowanie substancji wspomagających ten proces.

Toksyny, inaczej jady, są to trucizny organiczne wytwarzane przez drobnoustroje, rośliny i zwierzęta.
Toksyny w naszych organizmach są to odpady metabolizmu komórkowego, prościej ujmując są to  „spaliny” powstałe w wyniku przemiany materii.
Toksynami są także pierwiastki i związki zbędne i toksyczne dla organizmu.

Nasze nawyki żywieniowe i prowadzony styl życia powodują ciągłe zakwaszanie organizmu, które w końcu doprowadza do zużycia rezerw i wyczerpania systemów buforowych. Nadwyżka kwasów nie może zostać zneutralizowana i magazynowana jest w tkankach miękkich oraz stawach, szczególnie paluchów stóp, łokci, rąk i kolan, powodując stan zapalny i ból.
Poziom kwasów w organizmie ulega zmianom na skutek spożywania zakwaszających pokarmów (białka zwierzęce, węglowodany, tłuszcz, kawa, czarna herbata, alkohol, nikotyna), a także w wyniku stresu, pośpiechu, stosowania kuracji odchudzających, nadmiaru przyjmowanych leków, braku ruchu lub zbyt intensywnej aktywności fizycznej.
Pamiętajmy, że długotrwałe zakwaszenie organizmu może doprowadzić do poważnych chorób.

Na podstawie badań określono siedem stopni zanieczyszczenia organizmu:
1. Zdrowy człowiek zaczyna odczuwać ciągłe zmęczenie
2. Do ciągłego zmęczenia dochodzą bóle głowy i łamanie w kościach całego ciała
3. Pojawiają się wszelkiego typu alergie
4. Pojawiają się guzy, kamienie, torbiele, nadwaga
5. Dochodzi do deformacji organów wewnętrznych, kości i stawów
6. Pojawiają się organiczne choroby układu nerwowego dochodzi do rozkładu komórek i organów, które powoduje tworzenie się chorób nowotworowych

Oczyszczanie może obejmować tak cały organizm, jak i wybrane jego części np. wątrobę, nerki, stawy, jelita, skórę, układ moczowy.

Polecamy skuteczny preparat oczyszczający organizm z pasożytów i toksyn:

PARAPROTEX-  skutecznie usuwa pasożyty, wszelkiego typu patogeny, grzyby, bakterie z organizmu,

AC ZYMES, PROBIO BALANCE-  probiotyki, uzupełniają prawidłową mikroflorę bakteryjną w organizmie,

NOPALIN- błonnik, wspomaga usuwanie toksyn na zewnątrz organizmu

KURACJA OCZYSZCZAJĄCA DLA DZIECI

KURACJA OCZYSZCZAJĄCA DLA DOROSŁYCH

Choroby cywilizacyjne można scharakteryzować jako choroby występujące powszechnie na świecie, związane z postępem współczesnej cywilizacji. Choroba nosząca miano cywilizacyjnej, pozostaje nią na czas, dopóki ludzkość nie upora się z nią, a zachorowalność i śmiertelność z jej powodu nie straci wymiaru globalnego.
Do chorób cywilizacyjnych najczęściej wymienianych zalicza się

• nowotwory,
• grzybice,
• pasożyty: lamblie, owsiki,
  
• cukrzycę,
• otyłość,
• alergie,
• choroby zakaźne (AIDS, gruźlica),
• choroby układu krążenia (choroba wieńcowa, zawał serca, miażdżyca, nadciśnienie),
• choroby przewodu pokarmowego (wrzody, biegunki, zaparcia, żylaki odbytu, refluks przełyku)
• anoreksję, bulimię,
• depresje, nerwice, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, natręctwa,
• zakupoholizm,
• pracoholizm, alkoholizm, narkomania, uzależnienie od internetu, wypalenie zawodowe,
• osteoporoza.

Główne przyczyny chorób cywilizacyjnych to stres, hałas i niepokój, brak ruchu, zła dieta uboga w witaminy, składniki mineralne i błonnik, stykanie się z coraz to nowymi substancjami chemicznymi i formami promieniowania, a także zanieczyszczenie powietrza i wód, a tym samym gleby przez gwałtownie rozwijający się przemysł.

Pomimo trudności w utrzymaniu zdrowia, każdy może o nie zadbać, jeśli

• zastosuje odpowiednią dietę, np. taką która jest zgodna z jego grupą krwi, ograniczy organizmowi te substancje, które utrudniają jego pracę,
• zwróci uwagę na to co zjada i w jakich ilościach, tak aby dostarczyć optymalną ilość witamin, makro- i mikroelementów. W codziennej diecie nie zapomni o obecności świeżych warzyw i owoców. Tłuszcze zwierzęce zastąpi roślinnymi i tłuszczami pochodzącymi od ryb,
• włączy do diety wodę mineralną w dostatecznych ilościach,
• raz na jakiś czas przeprowadzi oczyszczanie organizmu, pozbędzie się dzięki temu nagromadzonych w nim toksyn,
• nie zapomni o uprawianiu sportów na świeżym powietrzu; jazda na rowerze, bieganie, aerobik, sprawią że poczuje się lepiej,
• będzie pogodny i uśmiechnięty, a to na pewno poprawi samopoczucie i pomoże przezwyciężyć trudności, ograniczyć stres,
• czasem wspomoże system trawienny organizmu poprzez zastosowanie naparów ziołowych czy naturalnych preparatów powstałych na bazie wyciągów z ziół,
• będzie potrafił powiedzieć w pewnym momencie „dosyć”, odpocznie, zatrzyma się, pomyśli nad swoim życiem.

Pasożytnictwo to forma antagonistycznego współżycia dwóch organizmów, w której jeden organizm ponosi straty kosztem drugiego. Organizm czerpiący korzyści nazywany jest pasożytem, a ten który ponosi szkody, nazywany jest żywicielem. Pasożytnictwo może być zewnętrzne i wewnętrzne. W pasożytnictwie wewnętrznym pasożyt ginie wraz z żywicielem.
Pasożyty zewnętrzne to m.in. wesz ludzką, pluskwę domową , a także wszelkie owady „gryzące” jak muchy czy komary.
Pasożyty wewnętrzne; owsiki, tasiemce, włosień kręty, glista ludzka, lamblia jelitowa, rzęsistek pochwowy, węgorek, tęgoryjec dwunastnicy, świerzbowiec, itd.

Tasiemce są płazińcami, dorastają w organizmie ludzkim do rozmiarów od kilku milimetrów do kilkunastu metrów. Przechodzą złożony cykl rozwojowy, potrzebują żywiciela pośredniego. Tasiemiec bytujący w ciele człowieka wywołuję chorobę zwaną tasiemczycą. Człowiek może być żywicielem pośrednim lub ostatecznym tasiemca, zależne jest to od gatunku pasożyta. Do głównych tasiemców pasożytujących w ciele człowieka zaliczamy

• tasiemca uzbrojonego,
• tasiemca nieuzbrojonego,
• tasiemca karłowatego,
• tasiemca bąblowcowego,
• bruzdogłowca szerokiego.

Do owadów pasożytujących na człowieku zaliczamy przede wszystkim wszy, komary, muchy, pluskwę domową

• wesz ludzka – wywołuje wszawicę; może przenosić zarazki tyfusu; żywi się wysysaną ze skóry krwią człowieka, wydzielając jednocześnie toksynę która powoduje świąd i zapalenie. Bytować może na owłosionej skórze głowy – wesz głowowa, wśród włosków łonowych – wesz łonowa, a także na ubraniu – wesz odzieżowa.
• komary – uciążliwe pasożyty, ich ugryzienie powoduje zaczerwienienie i świąd, czasem obrzmienie okolicy ukąszenia. Mogą przenosić groźne choroby, np. komar widliszek jest nosicielem zarodźca malarii.
• mucha tse-tse przenosi groźne choroby śpiączkę afrykańską i nagane, zamieszkuje ona tropikalną i subtropikalną Afrykę.
• pluskwa domowa może być nosicielką gorączki Q.

Do pajęczaków będących ludzkimi pasożytami zaliczamy m.in. kleszcze i świerzbowca.

• kleszcze – żywią się ludzką krwią; nosiciele groźnych chorób takich jak borelioza, gorączka plamista, czy zapalenie opon mózgowych.
• świerzbowce – przyczyna świerzbu; samice drążąc korytarze pod skórą powodują przykre swędzenie. Świerzbowcem można się łatwo zarazić poprzez kontakt z osobą chorą, np. poprzez podanie ręki.

Nicienie są jedną z pośród gromad należących do obleńców. Do nicieni uznanych za pasożyty człowieka zaliczają się owsiki, glista ludzka, włosień kręty, włosogłówka ludzka, węgorek jelitowy oraz tęgoryjec dwunastnicy.

Owsik to  pasożyt znany jest już od kilku wieków.

W okresie oświecenia owsiki nazywano rupiami.

Jak już na było wspomniane, owsik jest to pasożyt. Jest robakiem o białej barwie, należącym do nicieni.
Samiec i samica różnią się od siebie wyglądem i rozmiarami; samica osiąga długość jednego centymetra, samiec natomiast 3mm.
Jest to pasożyt bytujący tylko i wyłącznie u człowieka. Po zarażeniu zasiedla jelito grube, wyrostek robaczkowy, a także końcową część jelita cienkiego.
Owsiki żywią się wyssaną treścią oraz substancjami zawartymi w treści pokarmowej, przemieszczające się przez jelita.
Samice żyją przez około 4 tygodnie. W końcowym okresie życia każda samica składa w okolicy okołoodbytniczej 8-12 tysięcy jaj, zawierających larwy pasożyta. Larwy osiągają zdolność inwazyjną w czasie 4-8 godzin od złożenia jaj przez samicę. Samce giną zaraz po zaplemnieniu.

Owsik ludzki wywołuje chorobę zwaną owsicą, której przebieg uzależniony jest od ilości bytujących pasożytów, a także odporności żywiciela.
Małe dzieci zarażone owsicą źle sypiają, z powodu towarzyszącego chorobie silnego swędzenia odbytu. Inne objawy towarzyszące owsicy to przede wszystkim bule brzucha, kłopoty z wypróżnianiem, nudności, wysypka oraz zapalenie skóry.
Duża ilość bytujących w organizmie pasożytów może doprowadzić do poważnych zahamowań wzrostu i rozwoju psychicznego.

Owsik ludzki jest powszechny we wszystkich strefach klimatycznych, najliczniej występuje jednak w strefie klimatu umiarkowanego.
Owsica dotyka głównie dzieci. Zarażenie nią następuje poprzez spożycie nieumytych owoców bądź warzyw zanieczyszczonych jajami, bądź w przypadku małych dzieci poprzez wkładanie do buzi różnych przedmiotów lub nieumytych rąk, na których znajdują się jaja tego pasożyta.

Gronkowiec jest bakterią zaliczaną do grupy bakterii gram-dodatnich, czyli pod wpływem barwienia metodą Gama barwi się na niebiesko.
Gronkowce są to bakterie występujące w skupiskach przypominających grona, które są wynikiem podziału bakterii w wielu płaszczyznach. Są ziarenkowcami, prawie wszystkie to względne beztlenowce, co oznacza, że mogą rozwijać się zarówno w środowisku tlenowym jak i beztlenowym.

Systematyka gronkowców dzieli je na dwie grupy

• koagulazododetnie,
• koagulazoujemne.

Typowymi gronkowcami z grupy koagulazododatnich są szczepy należące do Staphylococcus aureus (gronkowiec złocisty).
Gronkowiec złocisty jest chorobotwórczą bakterią dla człowieka, stanowi przyczynę wielu ciężkich zakażeń i zatruć pokarmowych. Zakażenia wywołane przez Staphylococcus aureus możemy podzielić na

• choroby układu moczowego, oddechowego, skóry, przewodu pokarmowego,
• choroba Rittera,
• zapalenie szpiku kości, sutków,  ropne stawów, opon mózgowo-rdzeniowych,
• zespół wstrząsu toksycznego wywołany przez swoiste toksyny wytwarzane przez gronkowca ,
• posocznice i ropowice.

Gronkowce koagulazoujemne dzielimy na 3 grupy, są to

• Staphylococcus saprophyticus,
• Staphylococcus epidermidis,
• Staphylococcus sciuri,

Stanowią naturalną florę człowieka, czasem mogą przyczynić się do zakażenia protez, dróg moczowych u młodych kobiet. Niektóre szczepy gronkowców koagulazoujemnych znalazły zastosowanie w weterynarii.

Leczenie gronkowca jest bardzo długie i uciążliwe. Zdarzają się sytuacje, że bakterie są odporne na podawane leki, np. na penicylinę czy tetracykliny. Niejednokrotnie długotrwałe podawanie mocnych antybiotyków prowadzi do osłabienia organizmu i zakażenia grzybicą.

Często nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak bardzo jesteśmy narażeni na zakażenia gronkowcem. Przenosi się on drogą kropelkową, znajduje się na przedmiotach codziennego użytku, na odzieży osób zakażonych bądź nosicieli, a wreszcie przenosi się poprzez pośredni kontakt z osobami chorymi.
Należy wspomnieć, że wiele przypadków zakażenia gronkowcem następuje podczas hospitalizacji w trakcie zabiegów chirurgicznych, możemy się tam także zarazić tą groźną bakterią od innych pacjentów, bądź od samego personelu.
W profilaktyce ważne jest dbanie o higienę osobistą, odkażanie ran i zadrapań, unikanie noszenia odzieży obcych nam osób, dokładne odkażanie zakupionej odzieży używanej.

Ostatnie lata, to czas systematycznie wzrastającej częstotliwości zapadania na różne odmiany grzybic. Jest to poważny problem, z którym boryka się bardzo wiele osób, zarówno dorosłych jak i młodych, kobiet i mężczyzn, a czasem także dzieci. Z uwagi na łatwość przenoszenia się tych uciążliwych infekcji na osoby zdrowe, grzybice mogą stać się poważnym problemem epidemiologicznym XXI wieku.
Do grona czynników odpowiedzialnych za wzrost zapadalności społeczeństwa na grzybice możemy  zaliczyć predyspozycje genetyczne, czynniki środowiskowe i szerokie stosowanie wszelkiego rodzaju terapii antybiotykowych w medycynie.

Obecnie niezwykle aktualny staje się problem zapobiegania nowym zakażeniom grzybiczym. U osób już borykających się z uciążliwym grzybem problem stanowi pozbycie się infekcji z organizmu.

Do rodzajów grzybic najczęściej występujących możemy zaliczyć

Grzybice skóry
Infekcje skóry wywołane przez grzyby dermatofitowe, mogą one występować w różnym wieku i u obu płci. Infekcje te mają zazwyczaj typowy obraz kliniczny, chociaż mogą wystąpić problemy w ich zdiagnozowaniu, związane ze zmianami o niewielkim nasileniu, lub z wystąpieniem zmian skórnych imitujących inne schorzenia dermatologiczne.

• Grzybica owłosionej skóry głowy – rodzaj grzybicy najczęściej występujący u dzieci w wieku szkolnym; objawia się obecnością ognisk łysienia i złuszczenia skóry; objawy mogą występować w różnym stopniu nasilenia, od zmian w postaci niewielkiego rumienia, aż po skrajne przypadki z miękkimi, chełboczącymi zmianami i obecnością krost,
• Grzybica owłosionej skóry brody – jest to męska odmiana grzybicy, występująca głównie u rolników, lekarzy weterynarii lub osób, które mają kontakt z dużymi zwierzętami; cechuje się znacznym  nasileniem stanu zapalnego tej okolicy twarzy, obrączkowym układem zmian skóry, lub tylko krostami, bez wyraźnych objawów złuszczenia,
• Grzybica skóry twarzy – to powierzchniowa infekcja obejmująca nieowłosione części skóry; nierzadko występują problemy w diagnostyce, gdyż tylko nieznaczna część chorych posiada typowy, obrączkowy układ zmian; najczęstszym objawem jest rumień, niewyraźnie odgraniczony od zdrowej skóry z towarzyszącym świądem,
• Grzybica skóry tułowia – rozwojowi tego typu grzybicy sprzyja duża wilgotność powietrza, podwyższona temperatura, niedostateczna i nieodpowiednia higiena osobista, a także noszenie obcisłych ubrań wykonanych z nieprzepuszczalnych, syntetycznych materiałów; ogniska chorobowe mogą być mnogie lub pojedyncze, a nasilenie objawów zależy od rodzaju grzyba i stopnia zaawansowania choroby.

Grzybica pachwin
Pospolite schorzenie częściej występujące u mężczyzn; do rozwoju tego typu grzybicy mogą przyczynić się otyłość, cukrzyca, nieodpowiednia higiena osobista, ciepły i wilgotny klimat, ciasne ubrania; objawia się poprzez wystąpienie w pachwinach typowych dla tej infekcji ognisk rumieniowych z łuszczeniem, które rozchodzą się na górne powierzchnie ud i krocze.

Grzybica stóp
Jest to najczęstsza postać infekcji dermatofitowej; występuje głównie u osób dorosłych; najczęściej rozpoczyna się infekcją w przestrzeniach pomiędzy palcami; czynnikami sprzyjającymi zakażeniu tym typem grzybicy są  m.in. noszenie nieprzepuszczalnego obuwia, nadmierna potliwość, niedostateczna higiena i zaburzenie ukrwienia kończyn.

Grzybica rąk i paznokci
Grzybica rąk występuje prawie zawsze przy grzybicy stóp, infekcje rąk mogą przybierać różne postaci kliniczne.
Grzybica paznokci to dermatofitowe zakażenie płytki paznokciowej, na ogół zakażona jest również skóra otaczająca zakażone paznokcie.

Tinea incognito
Jest to zakażenie grzybicze o nietypowym obrazie klinicznym, zmiany zlokalizowane są w pachwinach, na podudziu, dłoniach i twarzy.

Ziarniniak Majocchiego
Jest to infekcja dermatofitowa, polegająca na zakażeniu grzybem mieszka włosowego, co prowadzi do rozwoju  w skórze tkanki ziarninowej.

Kandydoza
Jest to rodzaj grzybicy wywoływany przez grzyby z rodzaju Candida, głównie przez Candida albicans. Ten rodzaj występuje praktycznie wszędzie, i jest niegroźny dla człowieka. Infekcja następuje dopiero w momencie  osłabienia układu odpornościowego, wtedy to dochodzi do rozprzestrzenienia się grzyba w organizmie, i występują objawy groźnej choroby jaką jest kandydoza. Niejednokrotnie choroba ta nie jest rozpoznawana od razu, gdyż jej bardzo różne objawy nie dają jednorodnego obrazu schorzenia. Może wystąpić zakażenie błon śluzowych układu pokarmowego, oddechowego, a także moczowo-płciowego.

Grzybice układu oddechowego
Są to choroby spowodowane przez rozwój w drogach oddechowych pleśni lub grzybów; obrazy kliniczne chorób grzybiczych układu oddechowego mają różne postaci, i zależą od rodzaju grzybni utworzonej przez grzyb chorobotwórczy.
Najczęściej występującą w Polsce grzybicą układu oddechowego jest grzybica kropidlakowa.

Popularne są także

• grzybica jamy ustnej,
• grzybica męskich i żeńskich narządów rozrodczych,
• grzybica układu moczowego,
• grzybice układu pokarmowego.

Leczenie wszelkiego rodzaju grzybic nastręcza bardzo wiele trudności. Leczenie ogólne może narażać pacjenta na niepożądane skutki uboczne, a antybiotykoterapia najczęściej nie przynosi rezultatów, lub efekty są krótkotrwałe i problem z grzybem za każdym razem wraca po zakończeniu leczenia.

Odporność jest cechą organizmu, jest odpowiedzią na reakcje z patogenami. Badaniem odporności zajmuje się immunologia. Aby organizm mógł zachowywać odporność, można stosować szczepionki, które trzeba powtarzać co pewien czas.
Obniżona reaktywność układu immunologicznego jest przyczyną wielu infekcji, a co za tym idzie osłabienia organizmu i pogorszenia samopoczucia. Nie istnieją metody wpływania na odporność wrodzoną, jednak można kształtować odporność nieswoistą, stosując metody naturalne. Zaleca się stosowanie naturalnych metod, które wzmacniają odporność, zalicza się do nich:

• odpowiednia dieta – bogata w warzywa i owoce, będące źródłem antyoksydantów oraz witaminy A, C i E,
• aktywność fizyczna na świeżym powietrzu,
• sauna,
• hydroterapia – pobudzające przemianę materii naprzemienne prysznice ciepłą i zimną wodą.

Nie wystarczy jeść zdrowo, aby nasza odporność zapewniała nam dobre zdrowie oraz chroniła organizm przed szkodliwymi czynnikami. Szczególnie zimą potrzebujemy dodatkowego wzmocnienia organizmu i ochrony przed bakteriami chorobotwórczymi. Spowodowane jest to tym, że nasza dieta jest w tym okresie mniej urozmaicona, jak również spożywamy wówczas mniej owoców, które dostarczają nam witamin. Zawarte w owocach przeciwutleniacze są bardzo ważnym elementem w budowaniu odporności.
Pamiętajmy jednak, że sama dieta to nie wszystko. Warto również odpowiednio hartować organizm, uprawiać sporty, spacerować na świeżym powietrzu.
Szczególnie ważne jest wzmacnianie odporności u dzieci. Ich układ immunologiczny nie jest jeszcze w pełni ukształtowany a są one narażone na wirusy, zarazki oraz nagłe zmiany temperatur np. w przedszkolach, szkołach – stąd łatwo wówczas o przeziębienie.

Co zrobić, aby nasza dieta podnosiła odporność, poprawiała samopoczucie, a zarazem nie obciążała układu trawiennego i nie spowolniała metabolizmu?

Na samym początku należy zacząć od regularnych, małych, lekkich pięciu posiłków dziennie, w tym obowiązkowego śniadania. Organizm potrzebuje, abyśmy dostarczali mu stałej porcji energii, dlatego spożywanie posiłków o tych samych porach jest bardzo ważne. Podstawą jest także, żeby nasz organizm nie skupił się tylko na trawieniu dużych porcji, ponieważ wtedy stajemy się ociężali, ospali, mamy mało sił.
Elementarną rolę w budowaniu odporności odgrywa witamina C, dlatego warto jeść owoce (jabłka, gruszki, śliwki, owoce cytrusowe) i warzywa (brokuły, kalafior, szpinak, kapusta, fasola, papryka, pomidory, sałata). Oprócz witaminy C na odporność wpływa poziom żelaza, cynku, miedzi oraz beta-karotenu Zaleca się spożywać owoce i warzywa przynajmniej 2 razy w ciągu dnia. Gdy w czasie zimy mamy trudniejszy dostęp do świeżych produktów, możemy wspomagać się mrożonkami. Nie zapominajmy również jogurtach, serach, które zawierają duże dawki wapnia i probiotyków czyli bakterii wzmacniających i aktywujących układ odpornościowy oraz walczących z chorobotwórczymi zarazkami. Mają one także za zadanie poprawiać wchłanianie witamin i minerałów, jak również chronić przed alergiami.

Probiotyki zazwyczaj występują w kiszonych ogórkach, kapuście, kwaśnym mleku, kefirach, jogurtach, serkach.
Witamina C (kwas askorbinowy) (C 500):

• pobudza wzrost i sprawność komórek odpowiedzialnych za odporność i białych krwinek we krwi,
• wpływa na wytwarzanie i zachowywanie kolagenu,
• ułatwia gojenie się ran, złamań,
• podnosi odporność na zakażenia, uszkodzenia oraz na choroby, szczególnie w okresach przeciążenia fizycznego,
• skraca czas trwania zakażenia.

Możemy ją znaleźć m.in. w owocach cytrusowych, żurawinie, brokułach.
Odporność wspomagają także witaminy z grupy B   oraz cynk , żelazo, które możemy znaleźć np. w mięsie, rybach, owocach, warzywach, pieczywie pełnoziarnistym, kaszach, czosnku, kapuście, fasoli, szpinaku, jajach i soi.

Witamy z grupy B (STRESS MANAGEMENT) pomagają utrzymać prawidłową czynność serca, odgrywają zasadniczą rolę w wytwarzaniu energii z glukozy, w prawidłowym wykorzystaniu węglowodanów i białek. Są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego i trawiennego oraz do wytwarzania hormonów płciowych, jak również dzięki nim mamy zdrową skórę i prawidłowe trawienie.

Cynk (CHELATED ZINC) pomaga łagodzić kaszel i chrypkę. Uczestniczy w różnych procesach, w tym w przemianach metabolicznych – wpływa na wszystkie podstawowe procesy życiowe. Bierze udział w mineralizacji kości, gojeniu się ran, wpływa na pracę układu odpornościowego, prawidłowe wydzielanie insuliny przez trzustkę oraz na stężenie witaminy A i cholesterolu, bierze udział w regulacji ciśnienia krwi i rytmu serca, poprawia stan skóry i niweluje nieświeży oddech.

Żelazo (IRON PLUS)  zapobiega anemii, podnosi sprawność umysłową i fizyczną, jest niezbędne do prawidłowego wytwarzania hemoglobiny (czerwonego barwnika krwi) i dostarczania tlenu wszystkim komórkom organizmu. Pierwszym objawem zbyt niskiego spożycia żelaza jest osłabienie i zmęczenie.

Urozmaicona dieta jest bardzo ważna. To, co jemy i jak jemy wpływa na naszą odporność. Wiadomo było o tym już od dawna. Warto wrócić do sprawdzonych przepisów naszych babć, które dostarczą nam sporej dawki odżywczych składników wzmacniających nasz organizm.

Czosnek był ceniony już przez starożytnych Egipcjan za właściwości wzmacniające. Przez tysiąclecia stosowano go jako antybiotyk na wszystkie możliwe choroby, od trądu po hemoroidy. Współczesne badania skupiają się na profilaktycznym działaniu czosnku w chorobach serca i nowotworach.
Czosnek jest spokrewniony z cebulą, szalotką i innymi roślinami z rodzaju Allium. Cała roślina wydziela silny zapach, lecz najsilniej pachnie sama główka czosnku, czyli ta jej część, która ma najsilniejsze właściwości lecznicze.
Czosnek zawdzięcza większość swych leczniczych właściwości zawartym w nim ponad 100 związkom siarki. Kiedy wyciskamy, kroimy lub nadgryzamy ząbek czosnku, jeden z tych związków, allina, przekształca się w allicynę. Silny zapach tej substancji powoduje, że czosnek ma właściwości lecznicze. Po chwili część allicyny rozkłada się na inne związki siarki, które także mają właściwości lecznicze. W skład czosnku wchodzi allicyna o działaniu przeciwbakteryjnym, trójsiarczek dwuallilu o podobnym działaniu oraz siarkowe związki lotne, które wspomagają walkę z chorobami dróg oddechowych. Spośród witamin najwięcej jest witaminy C oraz B. Ponadto czosnek zawiera potas, magnez, fosfor i żelazo. Jest dość kaloryczny -146 kcal/100 g.

Ludzie cenią lecznicze właściwości czosnku już od tysięcy lat. Robotnicy budujący piramidy egipskie jedli go, żeby zyskać siłę i wytrzymałość. Zalety czosnku dostrzegł także Hipokrates, który polecał go jako lek na choroby układu oddechowego i pokarmowego. W XIX w. Ludwik Pasteur badał jego przeciwbakteryjne właściwości, a podczas obu wojen światowych lekarze używali go do leczenia ran odniesionych przez żołnierzy.

Właściwości czosnku:

• zmniejsza stężenie cholesterolu we krwi,
• zmniejsza krzepliwość krwi,
• zwalcza infekcje,
• zwiększa odporność,
• może zapobiegać niektórym nowotworom,
• może wywołać niewielki spadek ciśnienia tętniczego,
• zwalcza infekcje grzybicze.

Czosnek jest powszechnie stosowany w kuchni śródziemnomorskiej, co tłumaczy, dlaczego w krajach tego regionu tak mało ludzi choruje na miażdżycę. Czosnek zapobiega chorobom serca w różny sposób. Sprawia on m.in., że płytki krwi (składniki krwi biorące udział w jej krzepnięciu) rzadziej tworzą skrzepy blokujące tętnice, co zmniejsza ryzyko zawału serca. Wiadomo, że czosnek„rozpuszcza”też białka przyspieszające powstawanie miażdżycy. Obniża również lekko ciśnienie krwi, ponieważ rozszerza naczynia krwionośne i poprawia krążenie. Wielu lekarzy – zwolenników naturalnych kuracji – uważa, że jest on skuteczny, choć prawdopodobnie powinno się go łączyć z innymi środkami zmniejszającymi stężenie cholesterolu. Przypuszcza się, że czosnek wpływa na metabolizm cholesterolu w wątrobie, dzięki czemu mniej cholesterolu dostaje się do krwi.

Czosnek wykazuje właściwości przeciwnowotworowe. Ustalono, że wyjątkowo skutecznie zapobiega on nowotworom układu pokarmowego, a nawet sutka i prostaty. Nie ustalono do końca, jaki jest tego mechanizm. Być może mechanizmów tych jest kilka. Obecność w czosnku śladowych ilości selenu i germanu ma duże znaczenie w ograniczaniu podziału komórek nowotworowych i zahamowaniu ich rozwoju. Czosnek zwiększa aktywność enzymów neutralizujących substancje rakotwórcze, zapobiega też tworzeniu się azotynów wywołujących raka żołądka oraz wspomaga działanie układu immunologicznego. Niezwykle ważne są również jego właściwości przeciwutleniajace.
Czosnek może być skutecznym orężem w walce z mikroorganizmami chorobotwórczymi, np. bakteriami, wirusami i grzybami. Allicyna blokuje enzymy, które powodują, że mikroorganizmy mogą niszczyć tkanki. Pomaga też zwalczać grzybice. Cieszy się sławą wspaniałego środka leczniczego. Jest także cenioną przyprawą i doskonałym źródłem witamin i składników mineralnych. Czosnek pomaga również redukować tkankę tłuszczową. Ma działanie odmładzające i spowalnia proces starzenia. Czosnek jest dobry na przeziębienia, grypy i wszelkie infekcje, zwłaszcza układu oddechowego – katar, kaszel, ból gardła. Jest też pomocny w leczeniu infekcji dróg moczowych. Łagodzi również podrażnienia wywołane ukłuciami owadów, neutralizuje wprowadzony jad osy, pszczoły, komarów, meszek, kleszczy i mrówek – trzeba natychmiast na ukąszone miejsce przyłożyć miazgę z czosnku.

Należy stosować preparaty, które w jednej tabletce zawierają 4 mg allicyny, co odpowiada ilości tej substancji zawartej w jednym ząbku świeżego czosnku. Zapobiegawczo i żeby zmniejszyć stężenie cholesterolu: 400 do 600mg preparatu z czosnku codziennie. Grypa i przeziębienie: 400 do 600mg preparatu z czosnku codziennie.

Czosnek można stosować bez ograniczeń. Jeśli stosuje się go, żeby zmniejszyć stężenie cholesterolu, należy po 3 miesiącach wykonać badanie krwi, aby ustalić, czy kuracja daje wyniki.

Wielu specjalistów uważa, że najskuteczniejsze preparaty są ze sproszkowanego czosnku. Zażywanie powlekanych tabletek zapobiega przykremu zapachowi z ust i sprawia, że preparat nie zostaje strawiony w żołądku, co mogłoby zahamować tworzenie się allicyny. Preparaty czosnkowe zawierające substancje neutralizujące przykry zapach działają równie skutecznie, jak pozostałe. Wiele osób woli stosować preparaty czosnkowe niż świeży czosnek, żeby uniknąć jego przykrego zapachu.

Na infekcje wirusowe gardła najbardziej narażone są osoby o obniżonej odporności organizmu, na którą wpływ ma przemęczenie, stres, niedożywienie i niekorzystne warunki atmosferyczne okresu jesienno-zimowego.
Bakterie, które wywołują zapalenie gardła, to najczęściej paciorkowce. Objawy są podobne jak przy infekcjach wirusowych, tylko bardziej nasilone. Częstym objawem przy tego typu infekcji jest również ból brzucha. Objawem charakterystycznym towarzyszącym zakażeniom paciorkowcowym jest białawy nalot i ropne czopy na migdałkach.

Leczenie bólu gardła
W przypadku infekcji wirusowych stosuje się leczenie objawowe, które ma na celu łagodzenie objawów a nie likwidowanie przyczyny, którą jest wirus zasiedlający śluzówkę.
Natomiast w przypadku infekcji bakteryjnych konieczna jest konsultacja z lekarzem, który najczęściej zleca antybiotyk.

Domowe sposoby łagodzenia bólu gardła
przyjmowanie dużej ilości płynów – dobrze sprawdza się herbata z cytryną i miodem, sok malinowy, napary z kwiatu lipy i czarnego bzu,
wskazana jest dieta płynna, bogata w witaminy; należy unikać potraw ostrych, które mogą dodatkowo podrażnić i tak już chorą błonę śluzową,
płukanie gardła solą lub sodą oczyszczoną (1 łyżeczka soli lub sody rozpuszczona w szklance ciepłej wody),
płukanie gardła naparem z imbiru, szałwii, kory dębu, rumianku lub gotowymi mieszankami ziołowymi

Łagodny i umiarkowany ból gardła możemy leczyć samodzielnie przez kilka dni. Jeżeli jednak po pięciu dniach objawy nie ustępują lub nasilają się, a także jeżeli bólowi gardła towarzyszy temperatura powyżej 38° C, pojawiają się trudności w oddychaniu, ból uszu, opuchnięcie w okolicy gardła, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.

Zapaleniu gardła może czasem towarzyszyć chrypka. Pojawia się ona, gdy fałdy głosowe tzw. „struny głosowe” w czasie mówienia nie mogą się prawidłowo stykać lub tracą swoją elastyczność na skutek procesów chorobowych. Chrypka najczęściej jest objawem zapalenia krtani. Towarzyszy jej zmiana bar¬wy głosu, która może prowadzić do jego tymczasowego zaniku. Pojawia się ona także w wyniku wspomnianego już zapalenia gardła, zapalenia nagłośni i tchawicy.
Czynniki sprzyjające pojawieniu się chrypki:

• palenie papierosów,
• nadużywanie alkoholu,
• oddychanie zimnym powietrzem przez usta zamiast przez nos,
• kontakt z niektórymi substancjami chemicznymi,
• alergie,
• refluks żołądkowo-przełykowy,
• czasem chrypka jest następstwem uszkodzenia nerwów krtaniowych lub wynika z podrażnień wywołanych obecnością ciała obcego.

Chrypka utrzymująca się dłużej niż dwa tygodnie wymaga konsultacji lekarskiej, może być bowiem pierwszym objawem nowotworu krtani lub tarczycy.

Warto już teraz sięgnąć po sprawdzone naturalny produkt: GARLIC CAPS firmy CaliVita. Preparat zawiera ekstrakt z czosnku i pietruszki zamknięte w kapsułce, stosowanie kapsułek skutecznie ochroni przed nieprzyjemnym zapachem z ust.

W diecie przeciętnego dorosłego Polaka  ilość spożywanego błonnika jest niewystarczająca. Być może jest to wynik naszej oporności na reklamę i sugestie. Bardziej prawdopodobne jest jednak, że nie zwracamy uwagi na
Błonnik, inaczej nazywany włóknem pokarmowym, to składnik pożywienia, którego nasz organizm nie jest w stanie strawić. Tym samym nie ulega on wchłonięciu ze światła przewodu pokarmowego. Spożyty, przechodzi przez przewód pokarmowy w niemalże niezmienionej postaci. Z tego właśnie względu jeszcze do niedawna uważano, że stanowi on jedynie tzw. substancję balastową, gdyż nie tylko nie dostarcza energii, ale także nie jest źródłem składników odżywczych. Tym samym rozwinął się trend promujący żywność wysoko oczyszczoną. Taką, w której zawartość błonnika była znikoma.

Jednak w miarę pogłębiania wiedzy o prawidłowym żywieniu oraz wpływie pożywienia na organizm okazało się, że błonnik, mimo swojej niewielkiej wartości odżywczej, pełni ważną rolę, zaś jego niedobór odbić się może na funkcjonowaniu całego ustroju.

Korzyści płynące ze spożywania produktów bogatych w błonnik są różnorakie. Nie tylko wpływa on bezpośrednio na przewód pokarmowy, przez który przechodzi, ale także na cały organizm, pełniąc funkcję szczotki, która wymiata z niego substancje mogące zaburzyć jego prawidłowe funkcjonowanie.
Pierwszym sygnałem, mogącym świadczyć o zbyt małe; podaży błonnika w diecie, są zazwyczaj uporczywe zaparcia. Ponieważ włókno pokarmowe powoduje drażnienie ścian jelit, a tym samym pobudza ich perystaltykę, gdy go brakuje staja się one leniwe. Resztki pokarmów zalegają w ich świede. Z czasem rozpoczyna się w nich proces fermentacji, który z kolei przyczynia się do przykrych i kłopotliwych wzdęć.
Nieprawidłowa praca jelit pogarsza ogólne samopoczucie. Spada odporność organizmu, czujemy się przemęczeri. Pojawić się mogą nawet problemy skórne, gdyż wraz z niestrawionymi resztkami pokarmu w jelicie gromadzone są toksyn zanieczyszczające organizm.
Błonnik wpływa także na skład krwi. Jego odpowiednia podaż chroni przed nagłym wzrostem poziomu cukru po posiłku. Produkty i dania bogate w błonnik trawione są nieco dłużej, a tym samym zawarta w nich glukoza przechodzi do krwiobiegu w mniejszych, za to stopniowo uwalnianych dawkach. Podobnie pomaga chronić organizm przed nadmiernym stężeniem cholesterolu, gdyż zwiększa jego wydalanie z organizmu wraz z resztami pokarmowymi, a jednocześnie hamuje jego nadprodukcję w wątrobie.

Błonnik jest składnikiem ścian komórkowych roślin. Zatem chcąc zapewnić organizmowi jego niezbędną dawkę, najlepiej sięgać po jak największą ilość warzyw i owoców. Najlepiej w postaci surowej, bo jednocześnie są źródłem ogromnej ilości witamin, minerałów.

Dobrym pomysłem jest przyrządzanie koktajli. Zupełnie inaczej jest w przypadku soków, z których włókno pokarmowe jest usuwane. Cennym źródłem błonnika są produkty zbożowe brązowy ryż, makarony z mąki razowej, płatki owsiane, także same ziarna

Zaleca się, aby każdego dnia spożywać około 30-40 g błonnika. Zbyt  gwałtowne zwiększenie podaży włókna pokarmowego może bowiem przynieść efekt odwrotny do zamierzonego i przyczynić się do silnych zapiać, bólu brzucha Konieczne jest także wypijanie odpowiedniej ilości płynów każdego dnia: 2 litry dziennie. W przeciwnym razie duża zawartość błonnika w resztkach pokarmowych sprawi, że będą one suche, o dużej gęstości, a co za tym idzie trudniej będzie je wydalić.

Warty do polecenia jest naturalny błonnik CaliVita: Nopalin zawiera on wyciąg z kaktusa Nopal, doskonale uzupełni niedobory błonnika w codziennej diecie.

Antybiotyki zażywamy podczas ropnej infekcji gardła, zatok, ucha lub pęcherza moczowego. Chronią w stanach pooperacyjnych i nie tylko. Są sojusznikami w leczeniu zakażeń bakteryjnych (nie zadziałają więc na grypę, którą wywołują wirusy). Po kuracji antybiotykowej często dochodzi do osłabienia organizmu.

Często dochodzi do skutków ubocznych kuracji antybiotykowej, mogą pojawić się:

• zaburzenia trawienia,
• nudności,
• wymioty,
• biegunka,
• zaburzenia w obrazie morfologii,
• uczulenia,
• nadkażenia innymi mikroorganizmami, grzybice jamy ustnej lub intymnych części ciała.

W rzadkich przypadkach pewne grupy antybiotyków działają też toksycznie na nerki lub wątrobę. Przyjmowanie antybiotyków nigdy nie jest obojętne dla naszego organizmu, bo oprócz dobroczynnego działania, jakim jest niszczenie wrogich bakterii, antybiotyki szkodzą także naszym bakteryjnym przyjaciołom z różnych części organizmu.
Po takiej terapii zawsze należy wspomóc organizm, aby wrócił do równowagi, stosując naturalny probiotyk, który uzupełni organizm w dobroczynne bakterie.
Podczas zażywania antybiotyków flora bakteryjna przewodu pokarmowego ulega zachwianiu, co sprzyja rozwojowi mikroorganizmów chorobotwórczych. Dlatego należy pamiętać o doustnym przyjmowaniu probiotyków zarówno podczas terapii, jak i po niej.

Probiotyki to bakterie, najczęściej pałeczki kwasu mlekowego (Ac Zymes, Probio Balance), które stymulują układ odpornościowy oraz utrzymują prawidłowe pH i warunki niesprzyjające rozwojowi mikroorganizmów chorobotwórczych. Mają wszechstronne działanie: nie tylko pobudzają układ odpornościowy, ale obniżają również ryzyko zachorowania na raka jelita grubego, regulują pracę przewodu pokarmowego.
Oprócz preparatów probiotycznych, istnieją też naturalne produkty zawierające bakterie probiotyczne. Są to przetwory mleczne fermentowane, takie jak kefiry, maślanki oraz jogurty (choć te ostatnie mają o wiele mniejsze ilości bakterii probiotycznych).

Stosowanie probiotyków podczas antybiotykoterapii zaleca się zwłaszcza w sytuacjach, gdy kuracja trwa kilka tygodni. Wtedy organizm musi być koniecznie wspierany.
Problem zachwiania flory bakteryjnej po zażywaniu antybiotyków dotyczy bardzo często kobiecej sfery intymnej. Prawidłowe funkcjonowanie narządów intymnych kobiety zależy od odpowiedniego pH pochwy, które jest gwarantowane przez występowanie w niej przyjaznych bakterii kwasu mlekowego. Antybiotyki, powodując zaburzenia pH, mogą doprowadzić do zakażeń grzybiczych. Dlatego podczas antybiotykoterapii i bezpośrednio po niej należy wspomagać  działanie tych narządów globulkami na bazie bakterii kwasu mlekowego. Uniemożliwią one rozwój chorobotwórczej mikroflory.

Aby uniknąć brania antybiotyków, powinniśmy przez cały rok dbać o swój organizm. Przede wszystkim nie zapominajmy o szczepionkach, które mogą nas uchronić przed nawracającymi chorobami dróg oddechowych, problemami z jamą nosową, gardłem, migdałka mi oraz przed infekcjami układu moczowego. Warto rozpocząć  okresowe przyjmowanie preparatów wzmacniających, multiwitamin. Dobrze jest także od czasu do czasu przeprowadzić kurację oczyszczająco-regenerującą, korzystając z preparatów na bazie ekstraktu z grejpfruta  owoców noni (Polinesian Noni), czosnku (Garlic Caps), (ParaProtex). Taka terapia oczyszczająca usuwa z organizmu nie tylko bakterie, ale także wirusy, grzyby i pasożyty. Przygotowany i oczyszczony organizm, a tym samym pobudzony do działania układ immunologiczny zabezpieczą nas przed wieloma chorobami.